* پرويزپرستويي درنمايي ازفيلم پاداش سكوت(تاريخ اكران:۳مرداد)

* لاله اسكندري درنمايي ازفيلم گرداب

* باران كوثري درنمايي ازفيلم روزسوم

* پولادكيميايي درنمايي ازفيلم رئيس

* نيوشاضيغمي ورعناآزادي وردرنمايي ازفيلم پارك وي

ايرج قادري اظهار داشت: در شرايطي كه هنوز كپي، آفيش، پلاكارد و هيچ مواد تبليغاتي از فيلم حاضر نشده است، بايد ظرف مدت دو روز مانده تا سوم مرداد و زمان آغاز نمايش فيلم محاكمه، شبانه‌روزي كار كنيم تا فيلم با حداقل مواد تبليغاتي آماده شود.
وي افزود: اكران ناگهاني فيلم «محاكمه» اتفاقي است كه افتاده و ما بايد تلاش كنيم تا فيلم به نحو خوبي آماده شود.
قادري گفت: يك ساعتي است كه براي آماده كردن تيتراژ فيلم و تصحيح بخش‌هايي از آن كه ناخوانا بود، در يك استوديو مشغول كار بودم و پس از آن تلاش خود را براي آماده كردن كپي‌هاي فيلم صورت خواهيم داد.
وي در ادامه گفت: فيلم‌هاي من مي‌آيد و مردم هم آنها را مي‌بينند و تنها مشوق من در اين ميانه مردم هستند. سينما را به اين شكل نديدم كه با حرف‌هاي بزرگ بخواهم فيلم بسازم چون اين روش كاري من نيست.
براساس اين گزارش، صبح امروز و پس از قطعي شدن خبر تأخير در اكران عمومي فيلم «سنتوري» ، يكي از اعضاي شوراي صنفي نمايش كه مثل هميشه نمي‌خواست نامي از او برده شود، از اكران قطعي «محاكمه» در گروه قدس خبر داد و اين در حالي بود كه فيلم «پيك نيك در ميدان جنگ» مي‌توانست تا آماده شدن «محاكمه» براي نمايش عمومي حداقل يك هفته ديگر در 9 سينماي اين گروه روي پرده بماند.
«ايرج قادري» محاكمه را براساس فيلمنامه «سعيد مطلبي» ساخته و در آن خودش نقش اول را ايفا كرده است. افسانه بايگان، گوهر خيرانديش، محمدرضا شريفي‌نيا، افسانه پاكرو، ثريا قاسمي، علي پيشداديان، اميرعلي رنجبر، مهدي ميامي، بهمن يعقوبي و مهناز افشار از جمله ديگر بازيگران اين فسلم هستند.
تهيه‌كننده «محاكمه» مرتضي شايسته(هدايت فيلم) است.

نزديك سي و هشت سال پيش سرنوشت مسعود كيميايي شكل مي‌گيرد. سرنوشت، يعني همان چيزي كه خود انسان نقشي در به وجود آمدنش ندارد، هميشه دنبال آدم است و تمام اتفاقات زندگي‌ات، به نحوي به آن گره مي‌خورد‌. 38 سال پيش، سال ساخت « قيصر » است؛ فيلمي كه به « اجتماعي » بودن شهره است.

كيميايي، آدم كوچه بوده. در كوچه رشد كرده و پا گرفته. ميان مردم بوده. سينما زياد مي‌رفته. نمايش مي‌ديده. اين حال و فضا، سرنوشتش را ساخته. هنرمند « مردم ». فيلمساز « اجتماعي ». قيصر در اين حال و فضا ساخته مي‌شود.

كيميايي در مصاحبه‌اي با همين روزنامه‌، اظهار ناراحتي كرده كه ديگر فيلم‌هايش تماشاچي ندارد. يك زمان‌، همين تماشاچي‌ها فخر كيميايي بودند. در نوشته‌ها اين‌طور آمده كه جواب كاووسي كه منتقد قيصر بود‌، اين‌جوري داده شده: « ميزان پول تخمه‌اي كه تماشاچي‌ها براي فيلم من شكسته‌اند، از فروش فيلم كاووسي بيشتر است.»

حالا امروز‌، فيلمسازهاي ميلياردي هستند كه به مردم، به اجتماع افتخار مي‌كنند و پشتش قايم مي‌شوند. كيميايي فخرش را از دست داده، سنگرش را از دست داده.كيميايي، كي به كما رفت؟ گويا سر ساخت « خط قرمز ». كيميايي چند وقت در كما بود؟ به اندازه سال‌هايي كه قهرمانانش هنوز رفيق‌بازهاي پير بودند.

كي از كما در آمد؟ وقتي كه كم‌كم جوان‌ها پا به فيلمش گذاشتند. كي قادر به تكلم مجدد شد؟ شايد از « حكم » و حالا در « رئيس ». كيميايي‌، وقتي از كما بيرون آمد، وقتي حرف ديگران را شنيد و توانست حرف بزند، اصلا انگليسي نمي‌فهميد.

اسپانيايي حرف مي‌زد. زباني كه كسي آن را نمي‌فهميد؛ همانطور كه كيميايي ديگر انگليسي بقيه را نمي‌فهميد.

زبان انگليسي، همه‌گير و همه‌فهم است، بيشترين برد را در دنيا دارد. اما آيا اين دليل برتري‌اش به ديگر زبان‌هاي دنيا - مثلا اسپانيايي، مثلا فرانسه - است؟ در مقام شنيدن « آوا »ها و نه فهميدن « معنا »ها، اسپانيايي و فرانسوي خيلي خوش‌آهنگ‌تر است، حتي اگر معناي انگليسي قابل فهم‌تر باشد.

رئيس، به نظرم فيلم خيلي بهتر و كامل‌تري از فيلم بد قيصر است. اما همه‌گيرتر و همه‌فهم‌تر نه. قيصر را ملتي دوست دارند.

هواداران رئيس اما زياد نيستند. سرنوشت آدم‌، لزوما بهترين و درست‌ترين اتفاق نيست.

اين را به عنوان پي‌نوشت اين نوشته بپذيريد. لوركا، بكت، يونسكو، هانتكه، كوندرا، بولگاكف، ماياكوفسكي، داستايفسكي و‌... كه هركدام دنيا را تحت‌تاثير قرار دادند، به زباني غير از انگليسي مي‌نوشتند.

غيرانگليسي‌زبان‌ها به زبان دلخوا‌ه‌شان گفتند و نوشتند و وظيفه همه‌گيرتر كردن را گذاشتند به عهده مترجم‌ها.

« رئيس »، ساخته شده. ترجمه‌اش به گمانم ديگر وظيفه كيميايي نيست.

اين هم پي‌نوشت دوم اين مطلب. كيميايي بعد از ساخت حكم گفت: «دارم شاهكار مي‌سازم، اما كسي متوجه نيست.» حالا اين جمله به ظاهر خودپسندانه معناي‌اش را واضح‌تر به ما نشان مي‌دهد: «شما زبان من را درك نمي‌كنيد.»

پي‌نوشت سه: اين دعوت به مراسم ترجمه كردن مثل باز كردن يك مشت يا تخم‌مرغ شانسي مي‌ماند كه يا پر است يا پوچ.

مسعود کیمیایی در "رئیس" به بازخوانی ذهنیت قهرمان خود از رفاقت‌های برخاسته از سینما و ساندویچ و مرام و عشق و زن می‌پردازد و به این شیوه قهرمان خود را احیاء می‌کند.
کیمیایی در آخرین ساخته خود رویکردی دارد به قصه گویی ملموس که در آثار اخیر خود از یاد برده بود. از خطوط روایی چندپاره، شعارهای دیالوگ وار، متمرکز نبودن بر خط داستانی هر چند کمرنگ، تکیه بر تک حضور شخصیت ها که بیهوده بسط پیدا می کند و ... در "رئیس" خبری نیست و به نوعی همه این معایب در حد نیاز قصه بدل به نقاط قوت می شوند.

"رئیس" متکی است بر ساختار روایی متقاطع با تمرکز بر دو خط اصلی که هر یک نقاط خالی دیگری را پر می کنند و در سکانس پایانی به نوعی به هم می پیوندند. این دو خط به واسطه انتخاب دو کاراکتر پدر (رضا) و پسر (سیامک)، تضادهای درونی و بیرونی این دو نسل را به گونه ای برجسته می کند که نه تنها در مفهوم و ذهنیت بلکه در کنش و واکنش شخصیت ها به چشم می آید و اینجاست که می تواند "رئیس" را عرصه ای برای بروز تضاد دو نسل از قهرمانان مرد کیمیایی دانست.

قهرمان امروز کیمیایی (سیامک) از میان زباله ها سر برمی آورد تا با موکد نمودن خاستگاه خود به گونه ای نمادین، اصولی را پررنگ کند که درست در نقطه مقابل قهرمان دیروز (رضا) قرار دارد. اگر اوج جهان بینی هر انسان را در نوع نگاه او به جهان هستی، عشق و خداوند خلاصه کنیم، می توان مدعی شد "رئیس" بخش عمده جهان بینی قهرمانش را برجسته می کند و فرصتی برای ارتقاء در اختیارش قرار می دهد تا از دایره بسته گذشته خارج شود.

فیلم آشکارا سیامک (پولاد کیمیایی) و رضا (فرامرز قریبیان) را در مقابل هم قرار می دهد تا با بروز بخش های پنهان شخصیت آنها، این فرصت تغییر برای قهرمان جدید بیشتر فراهم شود. اولین وجه این تضاد در نوع نگاه و تعبیر زن در باور سیامک و رضا نهفته است. پدر و پسری که به نظر می آید فرصتی برای نزدیک شدن به هم نداشته اند و شکاف تاریخی این دو نسل، این دو قهرمان و این دو مرد ریشه هایی عینی و ذهنی دارد.

تعبیر رضا و سیامک از عشق و ناموس از افتراقاتی است که تا حد زیادی سیامک را ارتقا می دهد و در واقع نه فقط دیدگاه رضا، بلکه دوگانگی تاریخی زن ـ مادر را در ذهنیت مرد به چالش می کشد. رضا معتقد است "عشق نمی تونه ناموس آدم بشه"، ولی سیامک می گوید "عشق اگه ناموس بشه عشقه"! یک جابجایی کوچک در دو واژه و تفاوت تعبیر اینچنین جسورانه؟

به نظر می آید رضا و مردان همنسل او و کمی که به عقب برگردیم "قیصر" هم پای این دغدغه ایستادند، برخی به بهای ناکامی و برخی به بهای تلخکامی. ریشه های این تفکر که بیش از هر چیز به کالبدشکافی ذهنیت مرد از زنِ اثیری و زنِ صِرف بازمی گردد، بیش از آنکه نیازی به اثبات داشته باشد بدل به بدیهیات شده است. اما آنچه این جایگزینی را اندکی بیش از دنیای فیلم برجسته می کند، پرداختن به چنین تفکر ساختارشکن در نسل بی هویت امروز است که به نظر می آید از همه چیز بی بهره اند.

به پا خاستن از میان زباله ها در چنین جایگاهی است که تعبیری هم رئال و هم فرامتنی پیدا می کند. اینکه کیمیایی قهرمان خود را در جایگاهی واقعگرا معرفی می کند و بعد به او فرصت ارتقاء و نمود می دهد از این جهت اهمیت می یابد. نکته دیگر اینکه وقتی سیامک گذشته خوبی با پدر نداشته و حتی عشق پدر یعنی سینما را با او تجربه نکرده (به نوعی طرد شده از هر نوع حریم شخصی پدر)، بدل شدن او به یک خرده فروش مواد اولین و منطقی ترین راه به نظر می آید.

کیمیایی هم سعی نکرده او را بیهوده تطهیر کند و اتفاقاً از نشان دادن او در اوج ذلت ابایی ندارد. فروشنده خرده پایی که از طرف رئیس پس زده شده، چون مطابق اصول حرکت نکرده است. هر چند فیلم به این وجه نمی پردازد که چرا و چگونه نشانه های حرکت آنارشیستی در سیامک پدید آمده، ولی سعی می کند موقعیت او را خطیر جلوه دهد تا عملکردش برجسته شود. سیامک به هر دلیل نمی خواسته به موادفروشی ادامه دهد و برای گرفتن اعتبار از رئیس و آزاد شدن، فهرست مشتریان همیشگی را نزد خود نگه می دارد.

از همین جاست که درام شکل می گیرد و فیلم از جایی آغاز می شود که او در اوج خطر می خواهد به این بازی ادامه دهد. این حرکت وقتی برجسته می شود که جایی دیگر بخش پنهانی از زندگی یک مواد فروش را در خانه فرشته (همسر سابق رضا) می بینیم. پسر جوانی که برای فرشته (لعیا زنگنه) مواد می آورد، تزریق می کند و هر نوع رابطه ای هم برقرار می کند.

این زاویه سیاه از زندگی یک خرده فروش مواد وقتی اهمیت پیدا می کند که می بینیم حرکت ساختارشکن سیامک در موضعگیری او در قبال زن و عشق هم تأثیر گذاشته و یک کنش و واکنش یکسویه نیست. او طلا (مهناز افشار) را به عنوان عشق و ناموس (با تأکید بر پیکان دوسویه میان عشق و ناموس) می خواهد و ایستادن او در مقابل رقیب عشقی، مکمل تقابل نابرابر او با رئیس می شود.



رضا وقتی به خواستن طلا به مجلس رئیس می رود، اندک مایه های بی هویتی نسل خود را هم به گونه ای نمادین از ظاهر پاک می کند و با چهره ای مردانه (هر چند نه به سبک نسل پدر) به مجلس ذبح خود می رود تا این مجلس به رویارویی او و پدر از پس سالیان بدل شود.

هر چند در دوران سیامک دیگر از رفاقت هایی که با سینما، ساندویچ و عشق شکل می گرفتند خبری نیست، اما سویه وارونه روابط حتی در نوع رفاقت های این نسل خود را نشان می دهد. سیامک و رقیب عشقی او (آرش) وقتی به همسویی می رسند که به نظر می آید بهانه ای برای رفاقت موجود نیست. وقتی سیامک در قفس سگ های وحشی رئیس گرفتار شده و سهم عمده این گرفتاری را آرش به دوش می کشد. اما در همین موقعیت آرش به او پیشنهاد یک رفاقت مردانه می دهد تا همه چیز را جبران کند ... بازخوانی رفاقت که به نوعی مکمل بازخوانی عشق، زن و ... در باور ذهنی نسل جدید قهرمانان کیمیایی می شود.

وقتی به پایان و طراحی این رویارویی و تقابل می رسیم، به نظر می آید طراحی این مقطع هر چند با دقت بر فضاسازی انجام شده و با طراحی دراماتیک معرفی رئیس در یک سکانس تقطیع شده که منولوگی طولانی می گوید، اما پرداخت و طراحی سرانجام ماجرا به نوعی سهل انگارانه است که همه رشته ها را پنبه کرده و همان پرداخت اولیه را هم زیر سئوال می برد.

اگر از بین رفتن رئیس، نجات سیامک و طلا و رویایی پدر و پسر تا این حد ساده و دست یافتنی بود، 90 دقیقه نگران چه چیزی بودیم و با چه چیز همذات پنداری کردیم؟

ازسپهردادمان واحسان بابت اين دونقدتشكرمي كنم.

روزنامه‌ي گاردين در شماره امروزش در تحليلي غيرحرفه‌يي از خبر ساخت مستند دكتر احمدي‌نژاد توسط اليور استون نوشت: « شخصيت شاد و اجتماعي محمود احمدي‌نژاد، رييس‌جمهوري ايران توجه هاليوود را به خود جلب كرده، اما كم‌رويي او از قرار گرفتن مقابل دوربين موجب شده تا به درخواست اليور استون پاسخ منفي بدهد. »

گاردين هم‌چنين در واكنش به پيشنهاد اليور استون، كارگردان سرشناس سينماي آمريكا براي ساخت فيلمي از احمدي‌نژاد و پاسخ منفي رييس‌جمهوري ايران نوشت: « اليور استون، كه عطش زيادي براي كسب شهرت دارد و پيش از اين فيلم‌هايي درباره كندي و نيكسون ساخته است، پيشنهاد ساخت فيلمي مستند درباره محمود احمدي‌نژاد را به دولت ايران ارايه كرده بود، اما ايران اين فيلم‌ساز آمريكايي را بخشي از شيطان بزرگ ناميد. »

گاردين به نقل از مشاوران رييس‌جمهوري ايران نيز آورد:‌ « استون بعد از تماس با دفتر احمدي‌نژاد، كه از طريق واسطه‌هايي در صنعت فيلم ايران ممكن شد، خواستار دسترسي ويژه به احمدي‌نژاد شده بود. اما رييس‌جمهوري ايران كه اغلب هاليوود را دژ حامي منافع صهيونيسم مي‌داند، بعد از تماشاي فيلم‌هاي قبلي استون از فيدل كاسترو و بحران فلسطين و اسراييل، تحت تاثير قرار نگرفت. »

اين روزنامه انگليسي هم‌چنين به مطالبش اضافه كرد كه ايران پيشنهاد اليوراستون را مجددا بررسي خواهد كرد، منوط به آن كه اين كارگردان آمريكايي اين حق را براي فيلم‌سازان ايراني تضمين كند كه آن‌ها نيز فيلمي مستند درباره‌ جورج بوش، رييس‌جمهوري آمريكا و سازمان اطلاعات جاسوسي سيا، البته بدون فشار واشنگتن، بسازند[!].

امین تارخ پس از سال‌ها که از حضور او در فیلم "سرب" می‌گذشت، بار دیگر این فرصت را به دست آورد تا در فیلمی دیگر از مسعود کیمیایی حاضر شود.
تاریخ در "رئیس" رضا شد؛ همان "رضا"ی کیمیایی که این بار در کنار یک "رضا"ی دیگر (فرامرز قریبیان) روایتگر داستان "رئیس" هستند. او که در این فیلم یکی از بیادماندنی ترین بازی هایش را ارائه داده، از همکاری با کیمیایی در این فیلم گفته است.

پس از سال‌ها دوباره فرصتی پیش آمد با کیمیایی همکاری کنید. از این تجربه مجدد چه حسی داشتید؟
بعد از فیلم "سرب" این دومین تجربه حرفه ای بازیگری من با آقای کیمیایی است که انصافا تجربه شیرین و لذتبخشی هم بود. فکر کنم کار با کیمیایی برای هر بازیگری یک شانس تلقی شود یا بهتر بگویم نه تنها برای بازیگر، که برای همه عوامل فیلم تجربه با کیمیایی بودن غنیمتی است.

و این شانس برای بازیگر که بیشتر از سایر عوامل دیده می شود، دوچندان است؟
کاملا درست است. در واقع باید این گونه گفت که در فیلم کیمیایی هیچکس بازنده نیست، ولی بازیگرها برنده اصلی هستند.

شما معقتدید در سینمای جدید کیمیایی هم همچنان بازیگرها برنده اصلی هستند؟
بالاخره کیمیایی همیشه کارگردانی بزرگ و خوشفکر بوده. در کارنامه حرفه ای او آثار درخشان زیادی وجود دارد، کیمیایی کارگردانی زیرک است. ولی آنچه او را از گذشته متمایز می کند، تجربه و پختگی بیشتر اوست.

این تفاوت در نگاه و تجربه کیمیایی چقدر در "رئیس" برای شما ملموس بود، به ویژه که خودتان هم 20 سال باتجربه‌تر شده‌اید؟
خیلی طبیعی است که انسان به مرور زمان باتجربه تر و پخته تر از گذشته می شود و این مسئله درباره کیمیایی هم صدق می کند. چیزی که من در کار جدیدم با کیمیایی آن را به وضوح حس کردم این بود که او نسبت به فیلم "سرب" روانتر کار می کند. به علاوه وجه تجربی بودن کار در "رئیس" کاملا ملموس و واضح بود. برای من خیلی جالب و ستودنی است که کارگردانی با این شرایط سنی و تجربه حرفه ای باز هم تجربه را از خود سلب نمی کند.

منظورتان حذف برخی سکانس‌های فیلم پس از نمایش در جشنواره برای اکران عمومی است؟
بله! پس از اینکه فیلم در جشنواره نمایش داده شد، آقای کیمیایی پس از ارزیابی های مختلف به این نتیجه رسید که برخی قسمت های آن را حذف کند و اگر ملاحظه کنید فیلم الان تر و تمیزتر و روانتر از نسخه جشنواره است.

در طول کار چطور؟
در طول کار هم سکانس هایی که احتمال ریسک داشت را می گرفت و همواره سعی می کرد در نهایت بهترین سکانس گرفته شود.

کیمیایی علاقه خاصی به "رضا" دارد و جالب اینکه شخصیت رضا در "رئیس" به شما رسید. برایتان جالب بود؟
بله، آقای کیمیایی نسبت به اسم رضا یک علاقه و نوستالوژی خاص دارد و طبیعتا آن را برای کاراکترهای مثبت فیلم انتخاب می کند. البته فیلم یک "رضا"ی دیگری هم دارد که نقش آن را آقای قریبیان بازی می کند.

این دو رضا در "رئیس" مکمل یکدیگرند؟
بله، هر دو به لحاظ طبقه اجتماعی یکسان و به نوعی هر دو کاراکتر مثبت فیلم هستند. تفاوت آنها در ژانر شخصیت آنهاست. این دو رفیق صمیمی از هم جدا می شوند و بعد از دو دهه دست تقدیر آنها را به هم می رساند و در این مدت یکسری تفاوت ها و تحولات شخصیتی برای آنها رخ داده است.

به طور کلی فکر می کنید فیلم چقدر مورد استقبال مخاطبان قرار گیرد؟
خوشبختانه "رئیس" در همین چند روز ابتدایی با استقبال خوبی مواجه شده و امیدوارم تا پایان هم همین گونه باشد. به نظرم خوب است فیلم دیده شود. به خصوص برای آن قشر خاص که سینمای کیمیایی را دوست دارند، جالب خواهد بود.

آقای تارخ، چقدر امیدوار به همکاری مجدد با کیمیایی هستید؟
من با کمال میل بازی در "رئیس" را پذیرفتم و امیدوارم این همکاری باز هم ادامه داشته باشد. به هر حال کیمیایی کارگردانی باسابقه است که کارنامه ای آبرومند در سینمای ایران دارد.

منبع: خبرگزاری مهر

قبل ازاين كه شروع كنم جا داره ازخانم پريسا به خاطر چندنظري كه براي مطالب گذاشتند تشكركنم. اول ازهمه بايد بگم كه من نه با فيلم پارك وي مشكل دارم و نه با كارگردان آن. فيلم پارك وي جزو معدود آثار سينماي ايران درژانرترسناك است كه ممكن هرچند سال يك بارتكرارشود ولي اصل صحبت من اين است كه اين فيلم را با ديگرساخته فريدون جيراني دراين ژانر(قرمز) به هيچ عنوان نمي توان مقايسه كرد.(بازيگر-داستان و...)

مورد دوم اينكه شمااظهارداشتيد كه صحنه تبرزدن درپشت محمدرضاشريفي نيادراكران سينمايي فيلم حذف شده.نميدونم شمادراولين اكران فيلم حضورداشتيد ياخير؟درآن اكران فيلم به طوركامل نمايش داده شد.پس حالا شمابريدفيلم ببينيد.

 من منكر توانايي آقاي جيراني و نيماشاهرخ شاهي نشدم.

فروش بالاي يك فيلم نشاندهنده فوق العاده بودن يك فيلم نيست.چون كسي كه تبليغ فيلم پارك وي را درتلويزيون مي بيند وجمله ديدن اين فيلم براي افراد زير۱۶سال توصيه نمي شود را درپايان آن مي بيند با خودش مي گويد    حتما بايدفيلم ترسناك توپي باشد وبااين قصد به سينما مي رود ولي وقتي ازسينما خارج مي شود مي گه عجب فيلم چرتي بود!!!

صداي جيغ سيمين مشرقي هم خنده من رو درآورد وهم خنده جمعيت حاضردرسينما رو.(من اين فيلم رو۳باربنا به دلايل مختلف ديدم.۱-جشنواره فجر،۲-اولين اكران درسنما استقلال با حضورعوامل فيلم،۳-اكران عصريكشنبه(امروز)باحضورعوامل فيلم)چون موقعي پليس مي داند درخانه ۲رواني حضوردارندفرستادن سيمين به داخل خانه وآن جيغ بنفش واقعا هم خنده داراست.

اميدوارم جوابتونوگرفته باشيد.

درپايان يك بارديگه تاكيدمي كنم كه گفت وگوبا نيما شاهرخ شاهي دردفتروبلاگ صورت گرفته است. درضمن درسايت سينماي ما با نام نيما شاهرخ شاهي چيزي گيرم نيومد.

آقا تازگي ها سايتون سنگين شده وبااين كه وبلاگ روزي۳۰،۴۰تا بازديدكننده داره ولي نمي دونم

چراكسي اين وسط نظرنمي ده.بگذريم...

الان فقط مي خوام درمورد مصاحبه با نيما شاهرخ شاهي يه توضيحي بدم.خانمي پريسا نام در

بخش نظرهاي اين مطلب اظهارداشتند كه اين مصاحبه منبعش سايت سينماي ما است درحالي كه

اصلا من يك بار هم وارد اين سايت نشده ونمي شوم. اين مصاحبه دردفتروبلاگ صورت گرفته

و تقصير ما نيست كه يك بازيگر درهمه مصاحبه هاش حرف تكراري مي زند. درضمن اگرمن

مصاحبه اي را ازيك سايت ديگربردارم فكركنم اينقدر وجدان داشته باشم كه اسم سايت را بيارم.

تمام مطالبي كه هم اكنون دروبلاگ موجود است اعم ازنقدها و خبرها نتيجه تلاش دوستان و

اساتيدي است كه درطول اين مدت با من همكاري داشتند. ببخشيد كه پرحرفي كردم...

نشستم و برنامه شب شيشه‌اي گفت و گو با محمدرضا گلزار را تماشا كردم و بعد ديدن‌اش فكر كردم اين يك ساعت برنامه، به دلايل مختلف پديده مهمي است. خودم با تماشاي برنامه به اين نتيجه‌ها رسيدم:

1- ظاهرا دامنه نفوذ و تاثير سينما خيلي بيش از آن چيزي است كه فكر مي‌كنيم. به هر حال گلزار تمام شهرت‌اش را از سينما دارد، در هيچ فيلم و سريال تلويزيوني بازي نكرده است. پس وقتي يك شبكه تلويزيوني براي كشاندن او به استوديويش اين قدر تلاش مي‌كند و وقت مي‌‌گذارد، پس لابد سينماي ايران دامنه تاثيري بيش از آن چه ما فكر مي‌كنيم دارد.

2- همچنان احساسات رقيقه و انسان‌دوستي و تعهدات اجتماعي، قرار است سرپوشي باشد براي ساير نيازها و خواسته‌هاي‌مان. همچنان قرار است از اين احساسات استفاده كنيم تا به نيازهاي ديگرمان برسيم. همه مي‌دانيم محمدرضا گلزار چرا آن جا نشسته، چرا مردم مي‌خواهند او را ببينند و اين‌ها. اما عوض‌اش مجري مراسم حسين رضازاده را نشان‌ مي‌دهد و از احساسات ملي ميهني مي‌پرسد و اين كه محمدرضا گلزار چطور با بازي در تيم واليبال هنرمندان، براي بدبخت بيچاره‌ها پول جمع مي‌كند. ياد سنتوري افتادم و صحنه‌اي كه آدم ‌بدهاي فيلم، كنسرت خيريه گذاشته بودند و البته نيت‌شان هم خير بود.

3- بعد از تماشاي برنامه، متوجه شدم در گفت و گويي در اين سطح، اگر مجري و مهمان در موقعيت برابري قرار نداشته باشند، چه اتفاق وحشتناكي مي‌افتد. وقتي يك برنامه تلويزيوني، دائم خبر از حضور احتمالي يك مهمان گريز پا مي‌دهد، وقتي همه پس و پيش شدن‌ها را تحمل مي‌كند، وقتي عوض اين كه روي قدرت و نفوذ برنامه‌اش حساب كند، مجبور مي‌شود اصرار و ابرام را براي كشاندن مهمان به برنامه انتخاب كند، وقتي بايد براي اين حضور كلي شرط بپذيرد، آن وقت ديگر اصلا گفت و گويي شكل نمي‌گيرد. چون در برابر هر اتفاقي، ممكن است مهمان برنامه "پا شود و برود." يا اين قدر قدرت و نفوذ داريم كه مهمان، خيلي دلش بخواهد در گفت و گو با ما شركت كند يا نه، اما اگر نداريم يا مهمان‌مان احساس نياز و شوق براي حضور در چنين برنامه‌اي ندارد، آن وقت يك شوي بي‌رمق داريم و نه يك گفت و گو. گفت و گو هم كه مي‌دانيد، يكي از دوست‌داشتني‌ترين و جذاب‌ترين چيزهايي است كه ابناي بشر مي‌توانند انجام دهند. از جمله گفت و گوي رضا رشيدپور با استاد عجمي خطاط، كه طبعا زير چنين فشاري شكل نگرفته بود، پس در لحظاتي مي‌شكفت و جذب مي‌‌كرد و ياد مي‌داد.

4- پس رسانه‌هاي ما بايد بيش از اين قدرت بگيرند. مجري‌ها و روزنامه‌نگارهاي ما بايد از اين‌اي كه هستند قوي‌تر شوند. در برابر يك ستاره در موضع ضعف قرار نگيرند. چنين گفت و گويي، به لحاظي، يك بازي قدرت است و اميدوارم رسانه‌هاي ما به چنان قدرتي برسند كه در چنين گفت و گوهايي، چيزي كم از ستاره نداشته باشند. آقاي ستاره، بايد خيلي دل‌اش بخواهد كه با فلان برنامه از فلان شبكه، يا با فلان روزنامه و مجله گفت و گو گند. اين مسيري است كه رسانه‌هاي ما بايد در پيش بگيرند.

5- آيا گلزار بازي مي‌كرد يا واقعي بود؟ اغلب بازي مي‌كرد. بر خلاف آن چه شايد در نگاه اول به نظر برسد، محمدرضا گلزار، بسيار باهوش است و مي‌تواند از هوش‌اش براي زدن ماسكي به صورت‌اش استفاده كند. اين ماسك، اغلب مدت زمان برنامه شب شيشه‌اي، روي صورت‌اش بود. گلزار اين قدر باهوش بود كه مجري برنامه را بازي دهد، كه مسير برنامه را طوري كه خودش مي‌خواهد تنظيم كند. فرمان برنامه دست مهمان بود، نه فقط به اين خاطر كه مجري در موضع ضعف بود، هوش گلزار هم در اين مسير دخيل بود. خطرش اما اين جاست كه اگر گلزار همين طور از هوش‌اش براي پنهان شدن و در رفتن از برابر انظار استفاده كند، پس از مدتي تبديل به موجود غير قابل درك و غريبي خواهد شد كه حضور و وجودش ديگر براي خيلي‌ها جالب نيست. گاهي وقت‌ها به نظر مي‌رسيد هوش گلزار پشت ماسك صورت‌اش حبس شده است.

6- به نظرم درك و هوش گلزار، بيش از آموخته‌هايش است. دانش و علم، بازيگر نمي‌سازند، اما كمبودشان در مواردي حس مي‌شود. از جمله در شب شيشه‌اي‌ كه مهمان‌اش محمدرضا گلزار، نمي‌توانست از عامل به كار بردن كلام براي تاثير روي بيننده‌هايش استفاده كند. گلزار مي‌توانست در مواردي با تكيه بر هوش‌اش، در لحظه مورد نظر، واكنش جذابي نشان دهد، اما همه‌اش همين است. او نمي‌توانست اين لحظه را بسط و گسترش دهد. اين تفاوت او با مثلا بهرام رادان بود كه خوب مي‌توانست حرف بزند و پشتوانه ذهني مناسبي داشت تا در مسير بحث پيش برود. شايد اين يكي از دلايلي بود كه رادان مي‌توانست ماسك را از روي صورت‌اش كنار بزند و گلزار نه.

7- دلم خنك شد وقتي رضا رشيدپور نتوانست به خاطر همان قرار داشتن‌اش در موضع ضعف؛ با مهمان برنامه‌اش شوخي كند، پس سراغ پارودي كردن خودش رفت با اين جمله وحشتناك "منو رها كن از اين درد تنهايي". جمله‌اي كه قاعدتا معناي عميق و زيبايي دارد، و تكرارش از دهان مجري برنامه، خيلي وقت قبل از اين كه خودش بخواهد، به يك مضحكه تبديل شده بود.

8- منتظر كمدي بعدي محمدرضا گلزار هستيم. تايمينگ كمدي را بلد است و واكنش‌هاي خوبي در برابر حركت طرف مقابل‌اش مي‌تواند بروز دهد. برنامه را كه ديدم، به نظرم رسيد شوخي جذاب آتش بس؛ تكرار جمله: "مهين مرگ من تو پشت چراغ قرمز نبودي؟" بخش مهمي از جذابيت‌اش را از اجراي به موقع و درست گلزار مي‌گيرد. آخ اگر كمدي رومانتيك‌ساز خوب در سينماي ايران داشتيم. محمدرضا گلزار مي‌توانست انتخاب اول براي بازي در نقش مرد اين فيلم‌ها باشد. يك هيو گرانت؟

9- حضور محمدرضا گلزار در تلويزيون و استقبال فراوان مخاطب‌ها از اين برنامه، نشان مي‌دهد كه چه قدر بين سليقه مسئولان تلويزيون و خواسته مخاطب‌هاي‌شان فاصله است. رسانه ملي، بيش‌تر با زندگي رسمي مردم ما سازگار است تا آن چه در خلوت به دنبال آن هستند. رسانه‌اي مثل تلويزيون قرار نيست دنباله‌رو خواست مخاطب‌هايش باشد، اما لااقل بايد همراه آن‌ها حركت كند. مردم بايد بخشي از زندگي‌شان را در تلويزيون ببينند. آن چند دقيقه دعواي فوتباليست‌ها و مربي‌ها در برنامه نود، براي يك هفته خيلي كم است.

10- اما اين حرف‌ها به معناي مخاطب‌گرايي به هر شكل و بهانه‌اي نيست. اين كه تلويزيون آينه زندگي واقعي، و نه رسمي، مردم ما باشد، به معناي تلاش براي جلب مخاطب به هر قيمتي نيست. به اين قيمت كه محمدرضا گلزار را هر طور شده به تلويزيون بكشانيم تا با تهديد به رفتن در وسط برنامه، ته دل يك شبكه تلويزيوني را خالي كند. اين كه گلزار را به هر شرط و شكلي براي حضور در برابر دوربين تلويزيون راضي كنيم، گيرم كه اين وسط به جز حرف‌هاي هميشگي، هيچ گفت و گويي صورت نگيرد. رسانه‌هاي ما فعلا در مسابقه "جلب مخاطب به هر قيمتي" شركت كرده‌اند و در اين مسير، در دام چنان عامه‌گرايي افتاده‌اند كه حيرت‌انگيز است. اين كه دقيقه به دقيقه، مجري برنامه پز تعداد SMSهاي برنامه‌اش را بدهد، بد نيست، اما وقتي همه‌ هدف‌مان همين باشد، نتيجه‌اش مي‌شود يك جور عامه‌گرايي كه قضاوت مردم در هر زمينه‌اي، جاي قضاوت اين‌كاره‌هاي هر رشته را مي‌گيرد. زماني نخبه‌گرايي پدرمان را درآورده بود و حالا اين عوام‌گرايي افسارگسيخته، به خصوص وقتي تصاويري از بغض محمدرضا گلزار را در حالي كه طره‌اي از موهايش روي پيشاني‌اش افتاده، با موسيقي حماسي و حركت آهسته، پخش مي‌كنيم و حالش را مي‌بريم.

ارزشگذاری::

......................................................

کارگردان:  مسعود كیمیایی

بازيگران: فرامرز قریبیان، داریوش ارجمند، لعیا زنگنه، امین تارخ، پولاد كیمیایی، مهناز افشار، اكبر معززی، حمید افشار، فروردین رستمی، علی‌اصغر طبسی، شاپور كلهر، ‌امیر رهبری و با حضور خسرو شكیبایی

......................................................

ديگر عوامل:

تهیه كننده و فیلمنامه نویس: مسعود كیمیایی
مدیر فیلم‌برداری: علیرضا زرین دست
صدابردار: اسحاق خانزادی
طراح گریم: عاطفه رضوی
طراح صحنه و لباس: كیوان مقدم
برنامه‌ریز و مشاور كارگردان: امیرشهاب اسماعیلی
دستیار دوم كارگردان: محمد علی جناب
منشی صحنه: كرشمه افساری
عكاس: المیرا مقدم
شروع فیلمبرداری: 15 مرداد 1385

......................................................

خلاصه داستان: سیامك جوانی كه تا زباله شدن رفته است، لیست بیست و پنج جوان در جیب اوست كه باید به آنها مواد مخدر از نوع پیشرفته‌ترین تا قدیمی‌ترین برساند.رضا، پدر سیامك، بعد از چندین سال دوری از وطن برای پدری كردن می‌آید، در حالی كه خودش هنوز یك فراری است . تنها دوست دوران جوانی او كه بسیار با هم چرخیده‌اند، درس خوانده‌اند، سینما رفته‌اند و بیلیارد بازی كرده‌اند، شاید هنوز او را باور كند.رضای دیگر، دوستش، یك سرهنگ شاغل و تنهاست. زن سرهنگ با دو پسرش در یك حادثه از جهان رفته‌اند.
سرهنگ رضا را باور دارد كه رضا قدیمی گناهكار نیست. آنچه میماند عشق و عاشقیت است . رضای گناه كرده، هنوز عاشق زن از دست رفته و سقوط كرده‌اش، می‌تواند او را ببخشد.سیامك كتابچه نام‌های مشتری همایش را می‌سوزاند، سیامك عشق را در میان نام‌های كتابچه‌اش پیدا كرده و خط زده است. عاشقان سیاه بخت، به دنبال قطره‌ای از زندگی از دست رفته‌شان میدوند . حتی جراح پیر شده‌ی تنهای یك دوره، عشق را بنیان تازه‌شان می‌داند. جراح می‌داند، عاقبت، شكستن « رئیس » است. رئیس در برج‌ عاج خود همه را میگرداند. فقط احساس زنده شده‌ی رفاقت دو رضای رفیق مانده است كه سیلی هولناك می‌شود و دست رئیس را به دستنبد و سینه‌اش را به گلوله‌ می‌رساند. رضا پسرش را یافته است ...
اما ... قصه تمام نیست ... قطره‌های زهر ارزانند و در انتظار ... آنها.

......................................................

يادداشت: « رئیس » بیست و چهارمین فیلم بلند مسعود كیمیایی است كه فیلمبرداری آن اواسط مردادماه آغاز شده است.
پیش از این قرار بود سعید راد در این فیلم نقش پدر را بازی كند كه فرامرز قریبیان جایگزین وی شد.

......................................................

سال ساخت: 1385

سال اکران: 1386 - (6 تیر)

سينماهاي نمايش دهنده: عصر جدید1، بهمن1، پارس1 و ...

تهیه‌کننده فیلم سینمایی "به رنگ ارغوان" از حل شدن مشکل این فیلم ابراهیم حاتمی‌کیا و اکران آن در آینده نزدیک خبر داد.
سید جمال ساداتیان در این باره گفت: "فیلم سینمایی "به رنگ ارغوان" پروانه نمایش دارد و ما امیدواریم آن را به زودی اکران کنیم. در همین رابطه صحبت هایی با مسئولان کرده ایم و خوشبختانه نگاه آنها به فیلم مثبت است."

وی در پاسخ به این سئوال که آیا زمان مشخصی برای اکران "به رنگ ارغوان" اعلام شده یا نه، گفت: "مذاکرات ما با مسئولین به اندازه ای مثبت و موثر بوده که به اکران این فیلم به شکل 100 درصد امیدوار شده ایم. فقط منتظر شرایط مناسب هستیم تا با اعلام مسئولان کارهای مربوط به اکران و پخش را به سرانجام برسانیم."

"به رنگ ارغوان" قرار بود در بیست و سومین دوره جشنواره فیلم فجر به نمایش درآید که در آخرین لحظات از فهرست فیلم‌های جشنواره حذف شد. حمید فرخ نژاد، خزر معصومی، کورش تهامی، رضا بابک و ... در این فیلم حاتمی کیا ایفای نقش کرده‌اند.

ارزشگذاری::

......................................................

کارگردان:  محمدحسین لطیفی

بازيگران: باران كوثری، ‌پوریان پورسرخ، برزو ارجمند، مجید یاسر، مهدی صبایی و شهرام قائدی

......................................................

ديگر عوامل:

فیلمنامه: مهدی سجاده چی تهیه کننده: علیرضا جلالی مدیر فیلمبرداری: ابراهیم غفوری تدوین: کاوه حمیدی ایمانی موسیقی: علیرضا کهن دیری طراح صحنه و لباس: محسن نوروزی

......................................................

خلاصه داستان: فیلم، قصه برادری است كه در شرایط بسیار سخت و پیچیده‌ای مجبور می‌شود، خواهر كوچك و علیلش را در زیر خاك پنهان كند تا بتواند شبانه آنرا از میان عراقی‌ها كه خانه را محاصره كرده‌اند فراری دهد كه این ماجرا سه شب ادامه دارد و اتفاقات زیادی در حاشیه آن رخ می دهد و در واقع داستان روایت گر سه روزآخر سقوط خرمشهر است.

......................................................

يادداشت: « روز سوم » پس از « خوابگاه دختران » (1383) جدیدترین فیلم سینمایی محمدحسین لطیفی در مقام کارگردان است. لطیفی در این میان دو مجموعه تلویزیونی به نام های « وفا » و « صاحبدلان » را کارگردانی کرده است.

......................................................

سال ساخت: 1385

سال اکران: 1386 - (23 خرداد)

سينماهاي نمايش دهنده: عصر جديد1، فرهنگ2، ايران2، شهر قشنگ، بلوار. بهمن1، جوان1، گلريز2، جي2، اريكه1، تهران2، پيوند، پرديس تماشا1، فردوسي پارس2

فروش: 41 ميليون تومان

به تقاضاي دوستي كه براي من ميل گذاشته بود:barankossari@baran-film.com

                                                                         bahramradan@baran-film.com 

نظرفراموش نشود!!!

                          

                          همایون ارشادی، لیلا حاتمی و علی مصفا در جشنواره فیلم کارلوویواری